FARK EDİLMEK ÜZERİNE

FARK EDİLMEK ÜZERİNE  

Fark edilmek istiyorum. İnsanların çoğu yanımdan geçip gidiyor. Onlar için oturdukları kafedeki masadan veya içtikleri kahve plastiğinden farkım ne ki ? Neden bu ** diğerlerini var etmişken benim varlığımı kabul etmedi ? Zaman mı gerekiyor ? Zamana güçlükle direniyorum. Bir şeyler olacaksa olsun . Ama hayat böyle değildir değil mi ? Zamana ihtiyaç duyulmayan hiçbir an yoktur. Sabırlı olmak beklemek gerekir. Hakikate çıplak ayaklarla koşarak gidemem. Ancak yavaş,sabırlı ve kendimden emin olursam ulaşabilirim ona. ‘’O’’ olarak nitelediğim şey ise her şey olabilir.

Yine de bazen sadece olsun istiyorum. Diğer güne uyandığımda gerçekleşmesini istediğim her şey sihirli bir değnek ve onun büyüsüyle birlikte gerçekleşmiş olmasını her şeyden çok istiyorum. Büyünün gerçek olmasını isterdim tanrıların uzun zaman önce öldüğünü bilsem bile.

Bunları takıntı haline getirmek mental olarak daha da yorulmama neden oluyor o yüzden her anın geçici ve döngüsel olduğunu kendime hatırlatmam gerek. Bu anlar geçecek yerine yenisi gelecek ve tekrar ortaya çıkacaklar belirli bir süre geçtikten sonra. İstediklerime ulaşmak için elimden geleni yapmam ve diğer şeyleri düşünmekten kendimi alıkoymam gerek. Odağımı yalnızca adımlarıma ve dansıma yöneltmeliyim. Öfkem,hüznüm,gülümseyişim,yalnızlığım,insanlar tarafından fark edilmeyişlerim,ve bunun gibi tüm duygularımın ifadesi yazdıklarımla birlikte dansımda olmalı. Herkesin bir adımı var ve dolayısıyla adımlarının sesleri. En seslisi olabilecek miyim ve en seslisi olmak istiyor muyum bilmiyorum. Kendim hakkında bildiğim şey çocukluktan beri özel bir sesimin olduğu. Bunu ifade etme cesareti göstermeliyim yıpranmalı ayaklarım bunun için.

Kendimi iyi hissetmek için her şeyi yaparım yeter ki bağımlı ve esir olduğum bu duygulardan arınayım.